E
A
S
T
of
E
D
E
N
Data publikcji 07.10.2003 r 
Ost.aktualizacja 20.07.2010r.
Grupa East of Eden powstała w 1967 roku w Bristolu, a nie jak podają niektórzy - Brighton. Inicjatorami jej powstania i członkami 
pierwszego składu byli:  
 
Ron Caines (ur.13.12.1939 w Bristolu) grający na saksofonie altowym i tenorowym. Ukończył West of England College of Art w Bristolu,
na wydziale malarstwa. Muzycznie - samouk. Na saksofonie nauczył się grać, słuchając płyt jazzowych. W rodzinnym mieście często 
określany mianem "muzycznej odpowiedzi  Bristolu na Charlie Parkera". Jego zainteresowania  skupiały się głównie na jazzie (m.in. w latach 
1960-64 
Ron Caines Quintet, Ron Caines Quartet w 1965 oraz The Society w 1966-1967, które działały w Bristolu), choć nie stronił 
nigdy od uprawiania malarstwa. 
 
David  Arbus (ur.08.10.1941 w Leicester) grający na skrzypcach, trąbce, flecie i saksofonie.W wieku 10 lat rozpoczął naukę rysunku  
i gry na skrzypcach. W tym ostatnim pomagał mu ojciec będący również skrzypkiem.W zespole szkolnym, D.Arbus, grał na trąbce, a w  
szkolnej orkiestrze wojskowej na piszczałce. Był to wstęp, do póżniejszego opanowania gry na flecie i saksofonie. Arbus wspomina:  
"
Zawsze kochałem muzykę. Nigdy jednak nie widziałem się, jako idącego naturalną drogą,  muzyka. Byłem bardziej artystą ". Tak 
wspomina swe dalsze decyzje artystyczne: "
Ja poprostu musiałem być artystą. Matka chciała bym był architektem, wysłała mnie więc do 
szkoły plastycznej. Byłem przewrotny i nie chciałem by sprawy potoczyły się tak prosto. Zadecydowałem, że nie mogę skończyć na byle 
jakim malowaniu. Dlaczego nie zmienić sposobu widzenia ? Od zawsze lubiłem przekraczać granice. Postanowiłem studiować filologię  
francuską i filozofię w Bristol University
". W trakcie studiów bierze udział w kilku przedstawieniach teatralnych organizowanych przez
Wydział Teatralny Uniwersytetu w Bristolu (
"Camino Real"1961-1962, "The King of The Dark Chamber"1962-1963, "An Evening
of Michel de Ghelderode"1963-1964, "UBU"1963-1964
). Po ukończeniu studiów wyjeżdża na około rok czasu, do Arabii Saudyjskiej, 
jako nauczyciel. Przez następny rok (1965/1966) pracuje w Jugosławi, jako lektor angielskiego na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Novi 
Sad. Po powrocie do Bristolu rozpoczyna współpracę z Ronem Cainesem. W lutym 1967 roku, na deskach Drama Deparment w Bristol 
University, wystawiana jest jego sztuka "
Lysistrata".  Obaj muzycy, grają jazz w klubach w Bristolu. Arbus wspomina: "Jazz i muzyka 
klasyczna była zawsze mą miłością
". Jednak ich działalność przynosi marne korzyści finansowe. W związku z popularnością muzyki 
rockowej, Caines zaproponował zmianę stylu wykonywanej muzyki i tak zrodził się pomysł który doprowadził z czasem, do powstania East 
of Eden. Arbus wspomina: "
Przeszliśmy szybki kurs muzyki rockowej, blusowej i całego repertuaru Franka Zappy. Zdecydowaliśmy, że 
będziemy wykorzystywać elementy muzyki Orientu, klasyki, jazzu i wszystkiego co nam na myśl przyjdzie
". Sam pomysł wykorzystania 
skrzypiec,  jako instrumentu wiodącego, narodził się po obejrzeniu przez D.Arbusa występu Jean Luc-Ponty'ego w Paryżu.  
 
Geoff Nicholson (ur.27.06.1948 w Somerset) grający na gitarze. Od 1964 do 1966  występował w utworzonej przez Ed Newsoma  
grupie 
The Kingbees. W 1966 grupa zmieniła swą nazwę na The Society, a jej nowymi członkami zostali: Tony Moore - gitara basowa,
Bob Thomson - trąbka i Ron Caines -saksofon. Jak wspomina w swym e-mailu do mnie Geoff Nicholson: "Grupa grała głównie muzykę
soulową. Ale Ron Caines rozchorował się. Gdy wyzdrowiał skontaktował się ze mną i tak powstała grupa zwana  The Picture of Dorian
Gray, a później East of Eden". 
 
Stuart Rossiter - perkusista. Pochodził z Bristolu. Występował wspólnie z G.Nicholsonem w The Kingbees i The Society. 
 
Mike Price - gitara basowa. 
 
W takim składzie, grupa przyjmuje  nazwę (zaczerpniętą z powieści Oskara Wilda): 
 
                                                                   
The Picture of Dorian Gray  
 
Estradowy debiut zespołu odbył się w październiku 1967 roku, w Bamboo Club, klubie mieszczącym się przy ulicy St.Pauls w Bristolu.
Grupa ta występowała również, przez cały listopad 1967 roku, na deskach Bristol Old Vic Theatre,  w sztuce  W. Shaespeare'a 
"The Two Gentelman of Verona".  Na początku roku 1968, do zespołu wstępuje: 
 
Louisa Sherman - śpiew. Geoff Nicholson wspomina: "Jej pełne imię i nazwisko to Louisa Flamma Sherman. Jej ojciec był  dyplomatą
z Liberi".

Zespół koncertuje, głównie w klubach w Bristolu. Wiosną 1968 roku dochodzi do pierwszych, istotnych zmian personalnych. Od grupy  
odchodzi M.Price i L.Sherman. 
 
*** 
Mike Price - dalsza kariera 
 
Nie jest mi znana 
 
*** 
Louisa Sherman - dalsza kariera 
 
Po odejściu od East of Eden, wspólnie z swoimi siostrami założyła zespół Flamma Sherman, który nagrał na przełomie 1968/1969
roku, trzy single dla wytwórni SNB:  
1. No need to explain / Bassa love 2. Love is in the air / Super day 3. Move me / Where is he
  
*** 
 
Nowymi członkami zespołu zostają: 
 
Al Read  (ur. 26.03.1942 w Chelsea, Londyn) - wokalista. Po śmierci ojca, który zginął podczas jednych z bombardowań Londynu w 
czasie II Wojny Światowej, przenosi się wraz z matką do Bristolu. Swą przygodę muzyczną  rozpoczął w 1957 roku, kiedy to założył 
pierwszy w Bristolu klub dla nastolatków, Beechess Skiffle Club. Tu rozpoczął swe występy solowe oraz założył  grupą 
Cemetery Skiffle 
Group. W 1958 roku będą uczniem Art College w Bristolu założył kolejny zespół, Daryl Grand and the Descants, a w 1959 roku stanął 
na czele 
Alan G Read and the Statesmen, by ostatecznie, w 1961 roku  wejść w skład grupy - Franklyn Big Six, która działała do 1968 
roku. 
 
Terry Brace (ur.30.09.1943 w Bristolu) - gitarzysta basowy. Szkolny kolega Al Reada. Początkowo występował w grupie Les Watts 
and the Rebels 
(1958), by w 1959 roku dołączyć do Daryl Grand and the Descants, a później The Statesmen. Po ukończeniu Art 
College, przenosi się do Birmingham, by tam ukończyć dyplom i zdobyć doświadczenie zawodowe. Jednak ostatecznie powraca do Bristolu 
i wstępuje do grupy 
Franklyn Big Six. 
 
Wkrótce zespół podejmuje decyzję o zmianie nazwy, tym razem sięgając po tytuł powieści  Johna Steinbecka - East of Eden. Dla ścisłości   
należy jednak dodać, że bezpośrednim bodźcem, było obejrzenie przez członków zespołu filmowej ekranizacji tej książki, w reżyseri  
E. Kazana. Właśnie w tym składzie grupa otrzymuje angaż do klubu The Dugout Club na Park Row w Bristolu, w każdy poniedziałkowy  
wieczór. Grupa nagrywa pierwsze nagrania demo, które w 
lipcu 1968 roku, jako - SP "King of Siam  / Ballad of Harvey Kaye" wydaje  
Atlantic Records pod numerem 584 198. Warto tu wspomieć, że zespół  był pierwszą grupą angielską, która  podpisała umowę z tą  
amerykańską wytwórnią. W połowie roku 1968 muzycy opuszczają Bristol i przenoszą się na stałe do Londynu. Od zespołu odchodzi 
S.Rossiter. 
 
*** 
Stuart Rossiter - dalsza kariera 

Wg Geoffa Nicholsona, w kilku ostatnich latach grał jazz i prawdopodobnie ostatnio przeprowadził się do Hiszpani.
 
*** 
Jego miejsce w zespole zajmuje na krótko, pochodzący z Bristolu Tony AddisonAl Read, tak wspomina przyjęcie nowego perkusisty do 
zespołu: "
Odpowiedział na ogłoszenie po odejściu S.Rossitera. Pamiętam, że przesłuchanie odbyło się w piwnicy mojego sklepu z odzieżą na 
 Park Street w Bristolu
". Natomiast G.Nicholson stwierdza: "Pochodził z Bristolu i zagrał z nami tylko kilka koncertów" Wkrótce Tony 
Addison,  również odchodzi od zespołu.

***
Tony Addison - dalsza kariera

Nie jest mi znana

***

W połowie roku 1968 muzycy opuszczają Bristol i przenoszą się na stałe do Londynu.W Londynie muzycy poszukują nowego menadżera. 
Zostaje nim 
John Schofield i prowadzona przez niego Schofield AgancyNowym członkiem zespołu zostaje Tony Fennell  (perkusja). 
Pochodził z Coventry i współpracował wcześniej z  
The Mustangs (1961-63), The Rapiers (1964), Johnny Goodison's Showband oraz 
wspomagał jako muzyk sesyjny grupę 
Sorrows w 1965 r. w nagraniu "Take a Heart". W tym samym roku, latem, przenosi się z Coventry 
do Bristolu, gdzie wstępuje do miejscowej grupy - 
Franklyn Big Six, z którą występuje do 1968 roku, a po jej rozpadzie przyłącza się do 
East of Eden.  W lipcu 1968 roku,  East o Eden nagrywa kolejne nagrania demo w Londynie,  jednocześnie  poszukując  nowej  wytwórni  
płytowej. Właśnie z tego okresu pochodzą nagrania  "In the stable of Sphinx"  i "Waterways", które znalazły się jako bonus na wznowionej 
w 2004 roku, przez Eclectic CD "Mercator Projected". W sierpniu 1968 roku,  East of Eden, bierze udział w filmie Tony Richardsona
"
Laughter in the Dark" (premiera filmu odbyła się dopiero w maju 1969 roku.; w Polsce wyświetlany  był  pod  tytułem "Śmiech  
w  ciemności
"). Grupa jednocześnie uzyskuje status tzw.resident group, w bardzo popularnym  wówczas,  londyńskim klubie - Marquee
Ich debiut odbywa się 
06.08.1968 roku. Jednak od grupy, we wrześniu 1968, odchodzi Alan Read, Terry   Brace i Tony  Fennell. Ostatni 
wspólny koncert  East of Eden w tym  składzie, odbył się na wyspie Wight. Pozostali muzycy, D.Arbus, R.Caines i G.Nicholson, biorą 
udział w nagraniu ścieżki dżwiękowej do filmu "Laughter in the Dark" (Londyn) i rozpoczynają poszukiwania nowych muzyków do zespołu. 
W tym miejscu chcę przytoczyć wspomnienia wokalisty grupy Alana Reada,  dotyczące tamtego okresu: 
 
                                                                          
Al Read: 
 
"Laughter in the dark, reżyserowany był przez Tony Richardsona. Główną rolę miał grać Richard Burton,  ale w związku z jego kłopotami  
z alkoholem i depresją, zastąpiono go Nicol Williamsonem. Tak jak i nasz pierwszy singiel, film otrzymał niepochlebne recenzje i szybko  
został wycofany z pokazów. Można go było póżniej obejrzeć jedynie w TV. Z filmem związana jest śmieszna sytuacja. Na obrazie w  filmie 
widoczny jestem ja jako wokalista. Natomiast głos jest G. Nicholsona. Wynika to z faktu, że ścieżkę dźwiękową zgrywano już po naszym 
(
Brace, Fenell, Read - przyp.autora) odejściu od East of Eden. Jeśli natomiast chodzi o koncerty, to w pamięci pozostał mi szczególnie nasz 
występ w Speakeasy, Londyn. Graliśmy tam obok Love Affair, którego wokalista jednocześnie obchodził tego dnia święto. Na koncercie 
pojawili się,  jako publiczność,  muzycy z Jefferson Airplane i Doors, którzy po skończonym występie w The Roundhouse, Londyn wpadli 
do Speakeasy. No
cny jam, jaki wywiązał się z tego spotkania, zakończył się dewastacją naszego sprzętu muzycznego (głośniki do basu)."   
 
***  
Al Read-dalsza kariera: 
 
Początkowo wspólnie z Bracem i Fennellem, utworzył muzyczną grupę Barnaby Goode, która kontynułowała poniedziałkowe  
koncerty w Dugout Club. Jednocześnie wspólnie z Terry Bracem, Mike Tobinem i Edem Newsomem, który był roodie East of 
Eden, utworzył grupę, Plastic Dog, której działalność określić można jako promocyjno-artystyczną. Jesienią 1968 roku obie 
grupy przeniosły się do klubu 
The Granary, której właścicielem był Acker Bilk i jego brat. Ostatnią grupą w jakiej grał Read 
była  Phineas Phogg. W okresie od 1970-1976 działał w agencji Plastic Dog, jednocześnie był disc-jokeyem w The Granary. 
Od 1976 do 1990 prowadził różnego typu programy w BBC Radio Bristol. Obecnie ponownie nawiązał współpracę z klubem 
The Granary, napisał książkę o działalności tego klubu, pracuje jako grafik w The Bristol Zoo i prowadzi quizy w pubie 
The Prom.
  
 
 
*** 
Terry Brace - dalsza kariera: 
 
Początkowo,  tak jak i A.Read, współpraca z Barnaby Goode i Plastic Dog. Tu należy nadmienić że przez obie grupy przewinął 
się Rodney Matthews. To właśnie on i Brace, przekształcili półprofesjonalne Plastic Dog w profesjonalną agencję artystyczną 
Plastic Dog która działała w okresie od 1970 do 1976 roku. Zajmowała się ona między innymi tworzeniem projektów do okładek 
płyt dla Village Thing, United Artist, Transatlantic, Sonet. W latach 80 był dyrektorem firmy plastycznej. W latach 90 nadal 
pracował jako grafik, ponadto,  jako pisarz i fotograf. Tuż przed śmiercią  pracował,  jako nauczyciel  Bristol School of Art. 
Podczas pobytu w Las Vegas, przeszedł w dniu 27.08.2006 roku,  operację z powodu kamicy i ostrego zapalenia woreczka 
żółciowego. Do Bristolu powrócił po prawie miesięcznym pobycie w US. Jednak stan jego ciągle był zły. 
Zmarł 31.10.2006 
roku w Bristol Royal Infirmary. 
 
*** 
Tony Fennell - dalsza kariera: 
 
Początkowo Barnaby Goode, póżniej w Stackridge Lemon (1969) zalążku grupy Stackridge. Ponadto brał udział w nagraniu 
LP"Jonesville" Al Jonesa, a w 1971 roku współpracował  z grupą Centipede, z którą odbył kilka koncertów. Od 1975 roku
pracuje, jako muzyk sesyjny, ma własną grupę,  która wspomaga jego żonę Julie Thursday w występach w kabaretach, na 
statkach. Od czasu do czasu bierze udział również w koncertach jazzowych. Poza tym,  jest nauczycielem gry na perkusji, 
ma swoje programy jazzowe w Radio Bristol Jazz i BBCRadio 2. 
 
*** 

We wrześniu 1968 roku, nowym członkiem grupy, z ostaje  Steve York  (ur.24.04.1948  w  Londynie) grający na gitarze basowej, a
pozyskany do zespołu przez ogłoszenie w Melody Maker.W latach 1964 - 66, grał w wielu różnych grupach bluesowych, w tym również, 
koncerty z Grahamem  Bondem (1967). W 1966 r. wyjeżdża do Izmiru w Turcji, gdzie przez blisko rok czasu gra w amerykańskiej bazie 
wojskowej, z grupą wykonującą jazz i piosenki z 
Top 40, a następnie przez trzy miesiące w podobnej bazie na Krecie. Przed wstąpieniem 
do East of Eden, współpracował krótko z 
Giant Marrowfatt, w składzie której grali również: L.Coxill, Bob Weston. Po powrocie do Anglii
brał również udział w nagrywaniu muzyki "użytkowej", tzw.jingli. Natomiast, nowym perkusistą zespołu został 
Dave Dufort (dr). Cytując 
notatkę z pierwszego LP grupy: "
pełen energi Londyńczyk, o korzeniach francusko - kanadyjskich, oddany całkowicie Coca - Coli". Część 
żródeł często mylnie podaje jego nazwisko jako Dufont. Warto na chwilę zatrzymać się przy  genealongi  tej osoby. Otóż okazuje się, że
(
informacja uzyskana od D.Duforta, przez autora strony): jego dziadek ze strony matki był rosjaninem, a babka ze strony matki była ... 
POLKĄ! Ojciec Dave'a był pochodzenia francusko-kanadyjskiego, a jego rodzina mieszkała we Włoszech i Francji. Powróćmy jednak do 
korzeni "muzycznych". Karierę rozpoczął w grupie 
The Voice (1965), póżniej  wspólnie z  Millerem Andrsonem utworzył duet  Miller & 
Dufort
. Rok  1967 to współpraca z  The Scenery,  a 1968  z Paper Blitz TissueNew  Yardbirds (alternatywna do orginalnej grupy) z 
Hunterem i oczywiście East of Eden. W takim składzie (
Arbus, Caines, Nicholson, Dufort, York) grupa koncertuje, a podczas jednego z 
koncertów w 
klubie MARQUEE, przedstawiciel firmy Decca\Deram, zaproponował im kontrakt płytowy. Został on podpisany przez grupę
pażdzierniku 1968 roku. W grudniu 1968 roku, zespół przystępuje do nagrania płyty dla wytwórni DERAM (oddział Decca Records), 
Należy jednak dodać, że umowa jaką podpisał zespół, z punktu widzenia finansowego była bardzo niekorzystna dla grupy. Tak w e-mailu do
mnie,  wspomina sprawy kontraktu i nagrania płyty S.York. 

                                                                                           
Steve York

"John Schofield był ujmujący i był dla nas jak ojciec. Ale był menadżerem starej daty. Podpisaliśmy kontrakt płytowy, ale nie był on bardzo 
korzystny dla nas. Jednak gdyby nie John Schofield, East of Eden nie miał by tego kontraktu. Płytę nagrywaliśmy w Decca Studios w West 
Hampstead w Londynie. Było to jedno z najlepszych studio, w latach 60 w Anglii. Tutaj nagrywał John Mayall z Erickiem Claptonem swą
sławną płytę, tutaj basista The Shadows, Jet Harris, nagrał swoją wspaniałą ścieżkę na 6-strunowej gitarze basowej, do utworu "Beasame
Mucho". Miałem sporo doświadczenia w pracy w studio, ale to był pierwszy raz gdy nagrywałem cały longplay. Praca w studio przebiegała
płynnie. Myślę, że  Noel  Walker i inżynierowie dźwięki  zrobili dobrą robotę. Ubolewam  jednak  nad  moim nieudanym solo w Centaury 
Woman. Byłem trochę zakręcony i myślałem, że gramy na rozgrzewkę. Producent jednak stwierdził, że jest w porządku i obwołał przerwę
na lunch. Po powrocie zorientowałem się, że nie ma żadnej powtórki i to moje solo pójdzie na płytę. Grałem wtedy  na 1962 -  Precision
z strunami flatwounds, a chciałem je zmianić na roundwounds, co dałoby inny efekt (
wikipedia). Myślę, że pozostali muzycy zagrali świetnie".



Płyta ta, do dziś, przez większość krytyków i fanów muzyki rockowej zaliczana jest do jej kanonu (pełne dane dyskograficzne wraz z 
skanem okładki można zobaczyć na stronie 
dyskografia). Płyta kipiąca wielowątkowością, zarówno w warstwie muzycznej, plastycznej, 
jak i tektowej. Już sama nazwa płyty "
Mercator Projected" (tzw. rzut Mercatora czyli odwzorwanie walcowe, wiernokątne, stosowane 
do dziś w kartografii, którego twórcą był Gerhard Kremer. Mercator to zlatynizowana forma jego nazwiska
), intrygująca, zmuszająca
do sięgnięcia po encyklopedię (
bo przecież nie każdy wie, co to jest rzut Mercatora!). Gdy dodamy do tego fakt umieszczenia imitacji 
mapy świata,  na skórze nagiej kobiety (
a to jak wiemy, zawsze zwraca uwagę potencjalnego nabywcy towaru, o czym dobrze wiedzą 
pracownicy reklamy
) i nieco dziwaczne  zdjęcie  członków  grupy (imitacja  staroegipskich  strojów) oraz  wieloznaczne "podtytuły" 
poszczególnych utworów, wyobrażnia  posiadacza płyty już została pobudzona na tyle, by czarny krążek położyć na talerzu gramofonu i  
spokojnie przeczytać tekst z drugiej strony okładki.



                                              
BIOGRAFIA - Cz. 2                                             EAST OF EDEN - Menu