Myke Jackson   g
  Mike Neel         dr
  Tommy Gilstrap  bg
  Stan Lee              g
F E L T 
Allan Dalrymple keyb'ds
Felt
LP  Nasco (US)                      9006             1971
LP/CD 
Akarma (Włochy)      AK 127        2000
CD Flawed 
Gems (Szwecja)  GEM 11       2010
                                               1Look at the sun (M.Jackson)

   
2.   Now she's gone (M.Jackson / M.Neel)

                                               
3.Weepin' mama blues (M.Jackson) 

   
4World (M.Jackson / M.Neel)

                                               
5. The Change (M.Jackson)
  
6. Destination (M.Jackson)
Jedna z najpiękniejszych (moim zdaniem) płyt jakie pojawiły się na rynku muzycznym. Po raz pierwszy światło dzienne ujrzała dzięki 
wytwórni Nasco w 1971 roku. Niewiele wiadomo było, na temat grupy Felt. Pochodziła z Alabamy. Jest to jej jedyny album. 
Liderem 
grupy był Myke Jackson, który później nagrał album solowy LP "
NeonDreams" Mychael (1978, Free Flight  3400), w czym pomógł mu 
Tommy Gilstrap. 
Kiedy po raz pierwszy reedycja tej płyty (Akarma Records) pojawiła się w mych rękach, wzbudziła już przy otwieraniu
dreszczyk emocji. Okładka taka jak w starych winylach, w środku koperta a w niej mały krążek (CD). Kiedy usłyszałem pierwsze 
dźwięki
 utworu "Look at the sun", wiedziałem już, że pieniądze które wydałem na tę reedycję zwróciły się w formie pięknej muzyki.Utwór
ten, na pewno napisany został pod wpływem dokonań spółki Lennon-McCartney. Ale czy to żle? Czy prostota i melodyjność, to coś 
złego? Wprawdzie granica w tym przypadku jest bardzo cienka i łatwo popaść w pretensjonalność, czy  zwykły kicz, to umiejętność
omijania,  czy wręcz balansowania na ich granicy, jest sztuką. Pozostałe utwory wielokrotnie  zawierają, zarówno w lini melodycznej jak
i aranżacji, schematy lat 60. Kiedy jednak rozpoczyna się drugi utwór
 płyty (Now She's gone), szybko okazuje się, że grupie Felt nie 
brakuje umiejętności instrumentalnych, a  nieco trudniejsze formy z pogranicza rocka progresywnego i jazz-rocka nie są 
 grupie obce. 
Utwór "
Weepin' Mama Blues", poza nazwą niewiele ma wspólnego z bluesem. Dominuje ostry gitarowy riff, z masywnym brzmieniem 
organów. Tak zwane, "ostre gitarowe granie" pojawia się w kolejnym utworze i na dodatek wcale nie brzmi "staroświecko" 
(World).
Najdłuższym utworem na płycie jest "The Change". I faktycznie utwór zmienia swą "drogę muzyczną" aż trzy razy. Trzecią część tego 
utworu, polecam szczególnie wszystkim tym, którzy doceniają
 grupę Indian Summer,  a szczególnie utwór "Half Changed Again"... czy 
słyszycie i czujecie (
tak, tak :)  czujecie !) to samo!?  Zakończenie płyty, "Destinationto w pełni dojrzały kompozytorsko utwór, pełen 
delikatnych improwizacji gitary i organów. 
Płyta w pełni godna uwagi i jak najlepszych słów w ocenie. Przemyślana, z  bardzo dobrym 
warsztatem kompozytorskim i wykonawczym. Aż szkoda,  że tylko jedna .... Prawdziwa perła muzyki rockowej przełomu lat 60 i 70. 
Jak zwykle pozostał jednak niedosyt informacyjny. (powyższy tekst napisany został w 2001 roku).
W 2007 roku udało mi się uzyskać adres e-mailowy gitarzysty basowego Tommy Gilstrapa. Oto co napisał o działalności grupy FELT.

                                                                                                 Piotr,
Myke Jackson i Mike Neel byli przyjaciółmi ze szkoły w Arb, w Alabamie, małym 5 tys. miasteczku, 20 mil na południe od mego 
rodzinnego miasta Huntsville. Spotkaliśmy się latem 1969 roku, na festiwalu muzycznym jaki odbywał się w amfiteatrze Monte 
Sano w Huntsville. Ojciec Myka był skrzypkiem i bardzo popularnym wykonawcą muzyki country w latach 50 i 60. Także Myke, 
był "przesiąknięty" muzycznym biznesem od wczesnych lat. Myke obdarzony był talentem nie tylko w dziedzinie gry na gitarze czy
śpiewu, ale także pisał wspaniałe piosenki i literackie teksty. Szukał on muzyków, z którymi mógł zrealizować swoje artystyczne 
marzenia. I tak nasze drogi zyciowe się spotkały. Siedzieliśmy przy stole piknikowym, a on zagrał kilka swoich piosenek. Po ich 
usłyszeniu ..."odpłynąłem".  Na festiwalu grało kilku moich znajomych. Wypożyczyłem od nich sprzęt i zagraliśmy nasz pierwszy 
publiczny koncert ("World", "Mama Weepin' Blues") dla około tysiąca ludzi. Stwierdziliśmy jednak,  że musimy mieć lepsze 
brzmienie. Zaprosiliśmy do współpracy mojego szkolnego przyjaciela, Stana. Po dwu miesiącach prób, mieliśmy repertuar 
obejmujący prawie 30 piosenek Myke'a. Usłyszał nas lokalny disc-jokey i zarekomendował nas swojemu znajomu z  Birmingham,
Alabama (to jest jakieś 100 mil od Huntsville),  który miał małe studio nagraniowe. Pojechaliśmy tam nagrać demo. Inżynierowi 
który był w studio, tak spodobał się nasz repertuar,  że pozwolił nam nagrywać przez cała noc, pomimo początkowej umowy 
wynajęcia studia tylko na 3 godziny. 
 Udało się nam przygotwać 5 utworów, z potrójnie nagranymi partiami wokalnymi. Już po 
tej sesji, spotkaliśmy Alana, który uzupełnił nasze utwory o partie organowe na Hammondzie B-3. Taśmę demo, przekazaliśmy 
ojcu Myke'a, który odwiedził kilka wtwórni płytowych w Nashville. Ale jak wiesz jest to miasto nastawione na muzykę country. 
Dopiero w małej wytwórni Nashbro / Nasco, nastawionej głównie na muzykę country, gospel, bluegrass, przyjęto nasze taśmy. 
W tym czasie firma ta podjęła decyzję, by zacząć wydawanie wykonawców z kręgu muzyki rockowej. Naszą płytę nagrywaliśmy 
przez dwa dni w Woodland Sound Studio, które mieściło się gdzieś w południowej dzielnicy Nashville. Nasz producent, Bob
Tubert, dał nam nieograniczoną wolność w nagrywanym materiale muzycznym, pomimo naszego młodego wieku i małej wiedzy 
o pracy w studio. Niestety, dwa miesiące po zakończeniu albumu, Myke'a przyłapano za posiadanie niewielkiej ilości "marychy".
Mając 17 lat i mieszkając w Alabamie, w latach 70, dostał przeniesienie do szkoły specjalnej i to spowodowało rozpad naszej
grupy. Wybacz,  ale muszę na razie kończyć, więcej o innych grupach, w następnych listach.

                                                                      Tommy Gilstrap, Orange Park, Floryda
                                                                                        Czerwiec 2007

Gdy nagrywał płytę, miał 18 lat, tak jak i Tony. Jego przyjaciele, Myke i Stan mieli po 17 lat. Przed wstąpieniem do Felt: Alan Dalrymple grał w
miejscowej grupie 
Suspended Animation (1968-1969), Myke Jackson w Everyday Lyfe (1968). Dalsze  losy muzyków po rozpadzie FELT:

Tommy Gilstrap (ur. 20.09.1951) do dziś zajmuje się muzyką. Grał w różnych zespołach wykonujących jazz i pop, a grających na wybrzeżu 
                                                   Florydy i Georgia. Od czasu do czasu gra równiż muzykę rockową w nocnych klubach. Po opuszczeniu        
                                                   Felt, współpracował z: Mary Wells, Cecil Womack, Eddie Floyd, O.V.Wright oraz jako support dla Archie 
                                                   Bell and the Drells, Kenny Rogers, B.J.Thomas. Później założył własną grupę o nazwie COR. Następnie          
                                                   współpracował w Nashville,  z studiem RCA/Free Flight oraz jako basista z studiem Tree International Music.
                                                   Obecnie mieszka w Orange Park na Florydzie. Na stałe współpracuje (
rok  2010) z grupami: Palmetto Catz,    
                                                   Dillinger i JR Roberts Band. Poniżej linki do stron z informacjami o muzyku:

                                                   - strona 
MYSPACE TOMMY GILSTRAP

                                                   - profil na 
TALKBASS.COM-TOMMY GILSTRAP

                                                   - zespół 
PALMETTO CATZ

                                                   - strona 
MYSPACE JR ROBERTS BAND



Mike Neel po rozpadzie Felt grał w latach 70, w grupie Myron and the VanDells

Alan Dalrymple zginął w wypadku samochodowym w połowie lat 70. 

Stan Lee gra jazz w miejscowych grupach, obecnie jest współwłaścicielem firmy Redstone Audio w Huntsville (przy okazji chcę wspomnieć,
                że nie jest to ten sam gitarzysta, który grał w grupie The Dickies)
 

Myke Jackson jego dalszą karierę muzyczną, można prześledzić pod niżej podanymi linkami:

                        - oficjalna strona 
MYCHAEL JOHN THOMASA         
            
                        - strona 
MYSPACE MYCHAEL JOHN THOMASA

                        - strona  BAD CAT RECORDS - tu znaleźć można informacje dotyczące solowego albumu Mychaela


Na koniec chcę wspomnieć, że w kwietniu 2010 roku ukazało się kolejne kompaktowe wznowienie LP Felt. Tym razem wydane przez firmę
ze Szwecji o nazwie Flawed Gems.
Menu
Linki
English Ver.
Data powstania strony 
           rok 2001                                  
Ostatnia aktualizacja 
          Maj, 2010